Kişinin başarılarını kendi yetkinliğine değil şansa, doğru zamanda doğru yerde olmaya ya da başkalarını kandırmış olmaya bağlaması. "Aslında bu kadar iyi değilim, bir gün anlayacaklar" hissiyle yaşamak. 1978'de iki psikolog tarafından ilk kez tanımlandı.
İlk yıllarda senior'larla toplantıya girerken sürekli "bir gün gerçekten hiçbir şey bilmediğimi anlayacaklar ve kovacaklar" diye düşünürdüm. Sonradan bu duygunun adının impostor sendromu olduğunu öğrendim. Ve neredeyse herkesin bunu yaşadığını. O bilgi bile rahatlatıcıydı.
İmpostor sendromu yaşıyorsan bu aslında olumlu bir işaret olabilir. Hiçbir şey bilmeyen biri zaten "acaba yeterince iyi miyim" diye sorgulamaz. Bu sorguyu yapabilmek belirli bir farkındalık gerektirir. Tamamen bilgisiz olan özgüvenle yürür.
Terfi alan bir çalışanın "bunu hak etmedim, sadece şanslıydım" demesi. Nobel ödülü kazanan bilim insanlarının dahi bu sendromu yaşadığı belgelenmiş. Maya Angelou gibi dünyaca tanınan isimler de bunu açıkça ifade etmiş.
